Groot geel monster

Bij gebrek aan een gewone vuilniszak heb ik wat afval in een grote gele zak gedaan. Op weg naar het afvalpunt kom ik drie honden tegen.

Wat is dat?

De eerste is een oud hondje die het niet meer allemaal zo goed ziet. Het grote gele ding ziet hij echter wel op grote afstand (80 meter) en hij blijft verschrikt staan. Zijn koppie scheef om het toch te kunnen identificeren en met veel getongel zet hij zich schrap. De begeleider heeft echter een flexlijn en heeft pas enkele meters verder door dat zijn hondje is blijven staan. Namelijk pas als de lijn op is. Hij mompelt wat en trekt aan de lijn en heeft niet door dat zijn hondje verschrikt naar mij (en de zak) kijkt. Ik had het wel door en ben stil blijven staan en wat weggedraaid. Dat laatste had niet gehoeven, want het hondje is niet bang voor mij maar voor de zak.

Meetrekken

De eigenaar wordt wat geïrriteerd en begint het hondje mee te trekken. Zo jammer dat hij niet ziet wat er aan de hand is, dan had hij het hondje kunnen helpen door ook even te wachten of iets meer ruimte te geven. Nu de eigenaar dat niet doet, doe ik het ‘voor de verandering’.
Ik steek over, zet de zak achter een auto en doe zelf een paar stappen vooruit. Het hondje lijkt opgelucht dat het ding verdwenen is en gaat weer lopen. Wel houdt hij het nog goed in de gaten en gaat pas in een vrolijke draf als hij mij (en het vermoeden van een geel ding) voorbij is.

Met de twee andere honden ging het vergelijkbaar. Natuurlijk kan ik gewoon doorlopen met de grote zak en ze passeren op de stoep, maar als ik eenmaal de stress bij een hond gezien heb kan ik dat niet over mijn hart verkrijgen. Het afval wegbrengen duurt zo wel twee minuten langer, maar dan heb ik wel het gevoel dat ik de honden heb geholpen door erger te voorkomen.

Of rustig laten kijken

Veel mensen kijken niet naar wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt. Met enige kennis van hondencommunicatie en stress-signalen zouden ze hun hond(je) zo veel meer kunnen helpen. Als het hondje gewoon even rustig had kunnen kijken (en ik stil was blijven staan) had het hondje zelf de conclusie kunnen trekken dat de zak geen gevaar oplevert en dat opgeslagen in zijn geheugen voor de toekomst. Dan wordt lopen voor de hond veel leuker (hé, dat gele ding ken ik al) en scheelt het veel stress.

Een beetje spannend is geen probleem, dat kunnen de meeste honden wel hanteren. Als het heel erg spannend wordt (je hond is bang) dan is er naar toe trekken meestal geen goede optie.
Hoe herken je het verschil bij je hond?

Binnenkort meer over hondencommunicatie en stress-signalen. Tot die tijd: #helpjehond